Volgend verhaal

Half Negen

Langzaam rolt er een diepe zucht vanuit mijn borst, via mijn keel, door mijn half open hangende mond. Er is weer helemaal niets op TV. Terwijl ik luister naar een saaie discussie over drie maanden extra vertraging bij de bouw van een winkelcentrum, waar niemand echt behoefte aan heeft, dwalen mijn ogen af naar de klok. Ik heb nog steeds de zelfde klok als die ik vroeger bij mijn ouders in mijn kamer had hangen. Een gele wijzerplaat, een dikke rode rand, zwarte wijzers en een vrolijk zwaaiende Mickey Mouse tussen de cijfers. Shit, het is al half 9.


Ik zou al een poos honger moeten hebben. Nou ja, honger niet, want honger bestaat niet in het Westen. De derde wereld landen hebben volgens mijn ouders al monopolie aangevraagd op honger. Wij moeten het dus maar stellen met lichte tot matige trek. Ongewild vraag ik me af of mijn ouders hongerstaking dan ook trekstaking zouden noemen. Ik grinnik wanneer ik daar aan denk. Mijn ouders zijn altijd al zuinig geweest. Ik herinner me nog goed dat ik altijd de gebruikte kleren van mijn twee jaar oudere broer aan moest naar school. De andere kinderen uit mijn klas lachte me dan uit en gooide tijdens de pauzes broodkorsten naar me toe. Die kon ik volgens hun mee nemen naar huis, zodat wij tenminste avond eten hadden. Vroeger dacht ik ook dat mijn ouders niet zuinig waren maar gewoon arm waren. Mijn vader had echter een goede baan en we hadden rijke familie. Vlak voordat ik ging studeren nam mijn vader mij mee naar een goedkoop terras in de stad. Hij vroeg of ik gelukkig was. Ik was pas achttien, had de avond daarvoor met een paar vrienden een jointje gerookt, en zou al snel op mijzelf gaan wonen, dus ik antwoordde bevestigend. Hij vertelde me dat geld niet gelukkig maakt en dat hij mij wou laten zien dat ik zonder geld ook gelukkig kon worden. Ik knikte beleefd, maar moest denken aan vrienden van mij die al een eigen auto, en dus ook veel vriendinnen, hadden. Vervolgens pakte mijn vader een brief uit zijn binnenzak, en schoof het dichtgevouwen, over de tafel, mijn richting op. Ik wou de brief pakken, maar mijn vader hield zijn hand er stevig bovenop. Langzaam, met een zware stem, sprak hij mijn naam uit. Het bleef even stil. Ik begreep uit zijn blik, dat de pauze niet bedoeld was om mij te laten antwoorden. Na een paar seconden herhaalde hij mijn naam, gevolgd door de volgende woorden.


“Voor jou.”


Hij stond op, knikte naar mij en liep vervolgens rustig richting huis. De brief was geschreven door iemand van de bank. Het was een bevestiging voor het overschrijven van een rekening naar mijn naam. Op de rekening stond geld, veel geld. Twee jaar later was het op.


Het winkelcentrum valt ondertussen al vijf miljoen euro duurder uit. Ik sta op een loop naar de koelkast. Een bakje nasi van gisteren, wat ijsbergsla, een half blik Unox tomatensoep. Ah, daar, hamburgers.

 

Ik warm wat boter op in een koekenpan en zet de frituurpan aan. Het is stom dat ik die tomaten gisteren al heb gegeten, anders had ik nu salade kunnen maken. Ik hoor dat de mensen van het winkelcentrum worden bedankt. Twintig minuten op TV liegen, daarna zijn ze weer vrij om te doen wat ze willen. De hamburgers kunnen al in de pan, dus voorzichtig leg ik de 2 plakken vlees naast elkaar in de boter. De patat kan ook al in de frituur pan en de sla hoef ik niet meer te snijden. Mooi, terug naar de woonkamer.


Ik zap even van wasmiddelreclame naar autoreclame en vervolgens naar de allernieuwste ringtone. De kinderen van mijn broer, waarom ik ze nog steeds niet gewoon nichtjes noem weet ik niet, hebben ook van die telefoons met grappige geluiden en liedjes. Bij de verjaardag van mijn vader hebben ze uitgebreid geëxperimenteerd hoe drie telefoons met brandweer sirenes gezamenlijk klinken. De volgende keer moet ik ze maar de zogenaamde stille ringtone, die onze versleten oren niet meer waarnemen, cadeau geven.


De hamburgers beginnen flink te sissen, dus de terugtocht naar de keuken kan weer beginnen. Het zijn precies zeven stappen van de bank naar het fornuis. Fuck, alle spatels zijn nog vies. Ik doe straks wel de afwas, dus dan maar de hamburgers omdraaien met een mes. De pan zit al vol met krassen, toch zoek ik naar een bot mes om het niet nog erger te maken. Met een soepele beweging werp ik de eerste hamburger van de pan op mijn bord. De tweede werp ik met een minstens zo mooie beweging richting het bord. De hamburger maakt een dubbele schroef en land vervolgens precies op de andere hamburger. Waarom zenden ze geen hamburgerwerpen uit op TV in plaats van schoonspringen?  Vorige week waren de wereldkampioenschappen tien meter synchroon schoonspringen voor vrouwen. Aangezien er niets beters in de televisie te vinden was, mocht de tv dat uitzenden.  Twee vrouwen, of meestal meisjes, mochten in ouderwetse badpakken, proberen om samen volledig synchroon een dubbele voorwaartse gehurkte salto, of een van de andere spectaculair klinkende combinaties, te maken. Aangezien weinig duo’s dit maar echt goed onder de knie hebben gekregen in al die jaren springen, bleef het commentaar maar praten over hoe de puntentelling nou eigenlijk tot stand kwam, wat het broertje van de buurman van de rechter springster uit Rusland laatst had gedaan, ga zo maar door. In ieder geval, mede dankzij de voortreffelijke landing van de hamburger, denk ik dat de tweede worp toch al snel 81 punten had gescoord. Niet onaardig.


Teruggekomen bij de televisie kost het mij eerst 2 minuten, op mijn Mickey Mouse klok, om een zender te vinden waarbij ik kan eten. Mijn keuze is daarbij gevallen op een programma waarbij ze in 10 minuten uitleggen hoe ze paperclips, hardloopschoenen of chips maken. Dit geeft precies genoeg informatie om niet weg te zappen en toch nog door te blijven eten.


Het is net negen uur geweest als ik klaar ben met eten. Vroeger, in mijn studenten tijd moesten we dan altijd koffie drinken, gevolgd door bier natuurlijk.  Alles ging volgens vaste regels in mijn studentenhuis. Je kookte netjes volgens schema, standaard nasi of pasta met precies genoeg vlees en groente. Het toilet, dat maakte je alleen schoon als het rooster op de gangdeur dat zei. Op donderdag avond moesten we allemaal de stad in, netjes met kraag en leren schoenen. Zelfs over de vrouwen bestonden regels. Meestal was dat geen probleem, ik had toch niet vaak een vriendin, maar bij Christien ging het mis. Christien was een meisje van net twintig, ze zat bij de zelfde studentenvereniging als ik, studeerde rechten, en had erg mooie ogen. Er zijn veel vrouwen met mooie ogen, maar enkelen hebben ogen die alle logica, al het verstand en alle wilskracht bij een man kunnen bevriezen. Zulke ogen had Christien. Ze waren intens blauw, met een heel opmerkelijk pigmentstructuur in haar iris. Ik ontmoette haar tijdens een eindejaarsfeest van mijn vereniging. Natuurlijk had ik te veel gedronken. Dat maakte haar echter niets uit. Na één of twee mislukte pogingen tot openingszinnen hielp ze me door te vragen of ze mij niet ergens van kende. Samen probeerde we die illusie vast te houden door er achter te komen dat we allebei de vorige zomer in Praag waren geweest en het heel goed mogelijk was dat wij elkaar in die ene discotheek zijn tegengekomen. Het koste mij ongeveer een half uur om haar mee naar huis te praten. Toen zij eenmaal in mijn slaapkamer was, ik moest tenslotte die foto van mij in Praag nog laten zien, traden haar ogen in werking. Als onder hypnose volgde ik haar lichaam naar mijn bed. Door de drank had ik moeite met haar BH, verder hadden we alles uit voordat het eerste kledingstuk de vloer had bereikt.  Haar ogen vertelde mij precies wat ik moest doen, dus ik begon bij haar beneden. Ze greep zich vast aan de dekens en draaide wild rond. Ik was te geil om te beseffen wat er gebeurde dus gaf alles wat ik had, en al snel kwam ze gillend klaar. Daarna bedankte ze me en viel in slaap. De trut.


De volgende ochtend werd ik met een hoofdpijn naast een overgevende Christien wakker. “Christien?”
“hfff, ja?”, ze klonk geïrriteerd.
“Kut, ken jij Daan?”
“mmpf, Die hier ook woont?”
“Ja…”, Nu begonnen ook mijn maagspieren actief te worden.
“Ja, volgens mij had hij vorig jaar nog wat met mij. Wil je weten wie beter was?”


Ik sprong uit bed en rende zo snel mogelijk naar de wastafel. Terwijl ik mijn maaginhoud netjes in de wasbak uitstortte,   dacht ik na over wat de straf was die je kreeg voor het mee naar huis nemen van een afdankertje. Ik zou moeten verhuizen en waarschijnlijk ook uit de studentenvereniging worden gezet. Ik denk dat het vanaf toen fout is gegaan.


Nu ik alleen woon heb ik zijn er geen schema’s en lijsten met regels meer. Het eerste jaar was ik een vrij man, daarna vooral een regelloze man. Het verschil daartussen heb ik pas vorig jaar ontdekt. De gevolgen daarvan zijn nu nog steeds merkbaar. Ik zit niet voor niets alleen thuis. Maar goed, eerst de troep op tafel eens opruimen.


Ik sta op, probeer de vijf glazen, koffiemok, bord met patatresten en het bestek in één keer naar de keuken te krijgen. Snel zet ik zeven stappen. Elke keer als ik de afwas moet doen, baal ik van mijn verschrikkelijke uitsteldrang. Er staat ondertussen een stapel van zes borden, acht glazen, drie mokken, elf messen, drie vorken, wat spatels, vier pannen, een kaasschaaf en twee vershoudbakjes. Ik vraag me af waarom ik zoveel messen gebruik. Om morgen niet zonder borden te zitten begin ik dan toch maar aan de afwas. In de TV reclames zeggen ze altijd dat een theelepel zeep voldoende is. Ik gebruik een ruime eetlepel voor de zekerheid. Vooral de pasta van eergisteren gaat er vast weer moeilijk af. Het lijkt er op alsof het bord de herinnering aan het eten nog niet kwijt wil. Alsof het mijn verleden is boen ik enthousiast tot het bord weer spierwit is.


Terwijl ik het laatste bord in de kast zet hoor ik iemand de lift uitstappen. Ik loop snel naar de woonkamer. Mickey laat me zien dat het al half tien is. Zes keer per jaar, wordt ik op dinsdag avond, wat het vandaag ook is, om half tien, volgens Mickey is het dat nu ook, bij mij aangebeld. De herinnering aan het onderscheid tussen een vrij man en een regelloze man. Zenuwachtig kijk ik richting de deur. Ik weet dat ze er al zijn. Waarschijnlijk wachten ze tot klokslag half 10. Mickey liep altijd al wat voor op de rest.

 

------------------------------

Geplaatst op: 15 aug 2009

Benieuwd naar het vervolg? Laat het mij weten via twitter/hyves.



Kies een verhaal:

[ Half Negen ]   [ Zomer ]